Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Πλινίου (Historia naturalis13.21), η περγαμηνή οφείλει την κατασκευή της στην προσωρινή διακοπή εισαγωγής τού παπύρου από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου τον 2ο αιώνα π.Χ. λόγω σχετικής απαγόρευσης από τον Πτολεμαίο Επιφανή (205-182π.Χ.).

Μία από τις βασικότερες, έμμεσες, λειτουργίες των ΜΜΕ, και ειδικότερα των εντύπων, είναι η επίδραση που ασκούν στη διαμόρφωση της γλώσσας που μιλιέται και γράφεται.

Άγις Θέρος (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Σπύρου Θεοδωρόπουλου) γεννήθηκε στη Σπάρτη. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και άσκησε τη δηκηγορία. Ασχολήθηκε επίσης με τη μαχόμενη δημοσιογραφία, εξέδωσε τις εφημερίδες Λαός (1908-1909 και 1914-1915), Λακεδαίμων (1909-1910) και Εφημερίς των εργατών (1912). Εξελέγη βουλευτής το 1910 (οπότε και ίδρυσε το Εργατικό Κέντρο), το 1912 και το 1923, ενώ υπήρξε εισηγητής νομοσχεδίων υπέρ της εργατικής τάξης και φυλακίστηκε καθώς συνυπέγραψε το δημοκρατικό μανιφέστο του 1922.

Η σειρά κειμένων που θα ακολουθήσει στην ενότητα αυτή δεν έχει μεγαλεπήβολους στόχους. Δεν θα ακολουθήσουμε κάποια χρονολογική σειρά στα κείμενά μας και βασικός σκοπός είναι η ανάδειξη πηγών και πληροφοριών που έχουν περιέλθει στη γνώση του γραφιά τους.

Με αφορμή τη χτεσινή χρηματιστηριακή “μαύρη” μέρα των ελληνικών τραπεζών έχει ενδιαφέρον μια μικρή ιστορική αναδρομή στο ένδοξο παρελθόν μας και σε αναζήτηση απαντήσεων για τη χρησιμότητα και τη δημιουργία των πρώτων τραπεζικών ιδρυμάτων. Πρωτοπόροι και σε αυτό τον τομέα οι πρόγονοί μας όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης διαβάζοντας το παρακάτω άρθρο που δημοσιεύτηκε το 2002 στο περιοδικό ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ Μαΐου-Ιουνίου, σελ. 23-24.

Πώς ο Τομ Τζόουνς ο 6ος έχασε το δρόμο για την Καστανιά, ή
Καστανιώτικα τοπωνύμια: Μια φανταστική ιστορία

Ο Τομ Τζόουνς ο 6ος σταμάτησε το αυτοκίνητό του στο πάρκινγκ του δρόμου Λεύκτρο-Σπάρτη λίγο πριν την πινακίδα που έγραφε Πελλάνα-Καστόρειο.
Άπλωσε πάνω στα πόδια του ένα σύγχρονο χάρτη και μερικές ξεθωριασμένες δυσανάγνωστες σημειώσεις με σκαριφήματα της περιοχής, γραμμένα από τον Τομ Τζόουνς τον 1ο πριν, περίπου 200 χρόνια.

Κείμενο: Ευαγγελία Ν. Πάντου Αρχαιολόγος
Αμυδρές παιδικές μνήμες από μια πολύβουη συγκέντρωση ανθρώπων που κινούνταν αργά, ανάμεσα σε παντοειδή εμπορεύματα προς πώληση εκτεθειμένα σε εύυδρο, κατάφυτο από πανύψηλα πλατάνια τοπίο, περιγράφουν τη δική μου, μικρή βιωματική εμπειρία από το πανηγύρι του χωριού μου, το οποίο για πολλές δεκαετίες, αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την οικονομική και κοινωνική ζωή της βόρειας Λακεδαίμονας.

Γράφει ο Νίκος Σαντάς

Κάθε φορά που ερχόμουν για επίσκεψη στο χωριό της γιαγιάς μου δεν θα ήταν λίγες οι φορές που άκουγα το καθιερωμένο «τίνος είσαι εσύ;». Και κάθε φορά έδινα την ίδια απάντηση που φαινόταν να κάλυπτε σε ένα βαθμό τις ανάγκες της ερώτησης: «Είμαι το εγγόνι της κυρά Μαρίκας Λιναρδάκη». Με το «α» ένιωθα ήδη πως είχα ενταχθεί, πως είχα γίνει ένα με τις μυρωδιές, τους ήχους του τόπου και με τις ανάσες των κατοίκων του. Κουβαλάω αυτή την αίσθηση μαζί μου έως και σήμερα, παρόλες τις μετέπειτα πιο αραιές επισκέψεις. Αυτός ήταν και ο λόγος που άρχισα να μελετώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την τοπική ιστορία και ίσως το έναυσμα για να ανατρέξω στις ρίζες μου και να μιλήσω για τη λάκαινα γιαγιά μου.